Na onze prestatie in de Camargue zagen we er niet uit. Stoffig, gekleurd en verwaaid. Toch wilden we eerst nog wat eten voor we terug zouden rijden naar Vias. Tenslotte was het nog ruim 115 km terugrijden.

Onze auto stond tegenover het restaurant "Le Jardin des Délices" in Saintes-Maries-de-la-Mer. Het restaurant had een meer dan normale aantrekkingskracht op ons. Het gekke was dat er niemand zat te eten. Toch was het al een uur of 8 's-avonds.

Tegen onze principes (alleen daar waar het druk is) gingen wij toch naar binnen. Daar zat blijkbaar de hele familie, kinderen, ouders en opa en oma gezamenlijk te eten. Wij vroegen of het mogelijk was om bouillabaisse te eten.

Dat kon maar we moesten dan wel een halfuurtje geduld hebben. Oma dook de keuken in en intussen bestelden we een half flesje Muscadet en een karaf water. Wij gingen heerlijk op het terras zitten en de zwoele avond maakte ons loom. Tot la grandmère met een gigantische schaal met allerlei vis aan kwam zetten.

Er werd nog een tafeltje bijgezet voor een grote kom met vissoep, rouille en geraspte kaas. Croutons en aardappelen maakten het festijn compleet. Op advies van "oma" moesten we de vis met de andere ingrediënten mixen in de soep. En dat terwijl je vaker hoort dat je eerst de soep moet eten en daarna de vis.

Zo gezegd zo gedaan. In de diepe borden schepten wij de soep, de vis, croutons etc. Het was een smakelijk advies van oma. We genoten van de verse vis zoals rode poon, paling, garnaal, mosselen en nog veel en veel meer. Normaal maak ik overal foto's van maar van deze gigantische schaal met vis was ik zo onder de indruk dat ik het straal vergat. Jammer want het is niet te beschrijven wat wij die avond in Saintes-Maries-de-la-Mer kregen voorgeschoteld.

De laatste beproeving

Rond 22:00 uur verlaten we Saintes-Maries-de-la-Mer en rijden een prachtige zonsondergang tegemoet. Tenslotte is de zonsondergang nergens zo mooi als in de Camargue, althans dat had ik ooit ergens gelezen. Er was geen woord teveel van gezegd.

Aangezien ik er totaal niet aan gedacht had om 's-morgens te tanken zaten we echter nagenoeg zonder benzine. In elk geval onvoldoende om de 115 km naar Vias te halen. Dom! Dom! Dom!

Had ik zelf al niet eens geschreven dat het verstandig is om nooit zonder een volle tank te vertrekken als je er een dag op uit gaat? En nu overkomt het mezelf!

Nergens was rond deze tijd nog een tankstation open. Ik wilde ook niet het risico lopen dat mijn pinpas niet werkte bij een van 24/24 stations bij de franse supermarché's. Er restte niets anders dan richting de autoroute A9 te rijden bij Montpelier. Ik had daar 2 redenen voor:

1. er is altijd wel binnen de 30 a 40 km een tankstation op de Autoroute
2. mocht ik zonder benzine komen te zitten dan is er op de Autoroute in elk geval hulp bij de hand

Na de tolpoorten staat inderdaad aangegeven dat er na 10 km een tankstation was. Een gerust gevoel want de tank was echt bijna leeg. Dit overkomt ons dus nooit meer.

Om 23:15 uur komen we bij de camping in Vias aan en laten de auto buiten staan. Fietsen er af en een halfuurtje later rollen we gewassen en moe maar voldaan de slaapzak in.

Quelle un jour!