Fietsen langs de Loire tussen Saumur en Angers

loire Wij rijden weer verder en beginnen ons af te vragen waarom in de routebeschrijving staat : Une des plus belles routes de France.

Na vele jaren Frankrijk kunnen wij rustig stellen dat de Fransen soms iets kunnen overdrijven over de schoonheid van hun monumenten, dorpjes en landschappen.

Tot nu toe was de route vlak,makkelijk en landelijk. Er was echter weinig Loire te zien en waar was die dijk nou? Als we na 11 kilometer bij La Daguennière komen zien we de rivier weer. Hier rij je door het dorp over de D952.

Als je het dorp uitkomt moet je de weg over steken maar kijk uit! De D952 is een drukke weg tussen Saumur en Angers. maar eenmaal aan de overkant slaat de rust weer toe. het wegdek is aan de kant niet optimaal maar hier rij je op de dijk langs de Loire.

Een prachtige tocht

De folder krijgt toch nog gelijk. De uitzichten op de rivier zijn magnifiek. Omdat het inmiddels rond een uur of 12 was gingen we op zoek naar een pad richting de rivier. Ruud zag in de verte iemand met zijn fiets door het struikgewas gaan. Wij deden hetzelfde en er blijkt een pad tussen de populieren te lopen. Het komt uit (bij laagwater in elk geval) op een zandstrand. De rivier is hier immens. In het midden ligt het eiland Belle-Île. Aan de waterkant ligt een boomstronk die wij tot picknickbank bombarderen.

De fietsen laten wij in de schaduw onder de bomen achter. In de verte zien wij nog iemand in de schaduw liggen. Het is hier rustig en we genieten van de omgeving het geluid van het stromende water en de vogels die af en toe het water induiken. Een meeuw komt weer omhoog met een flinke vis in zijn bek en peuzelt deze op een zandbank lekker op.

Een paar honderd meter verderop loopt een man door het water naar het midden van de rivier. Zo te zien komt het water niet verder dan zijn kniëen. Overigens is het overal in de Loire verboden om te zwemmen. Het water stroomt op de meeste plaatsen snel en is onberekenbaar. Bij slecht weer en regen is het sowieso oppassen geblazen want het is en blijft een rivier die door massa's beken en zijrivieren gevoed wordt.

Omdat wij verder gefietst waren dan La Daguennière hadden we toch al ongemerkt een kilometer of 20 afgelegd. Weliswaar vlak maar we moesten ook nog terug en het begon al aardig warm te worden. Onze ervaring van de laatste dagen was dat het meestal tussen 3 en 4 uur in de middag op zijn warmst werd.

Een extra rondje via Pont-de-Cé

Een blik op de kaart gaf ons 2 mogelijkheden : dezelfde weg terug of doorrijden tot de eerstvolgende brug. De routebordjes gaven Ponts-de-Cé aan dus de kans dat daar een brug zou zijn was groot (pont=brug). Onze Michelinkaart nr 64, 1/200.000 hield net op bij het punt waar wij zaten (vlak bij Angers).

In de verte zagen wij een brug met druk autoverkeer. Wij gokten er op dat er iets verderop een mogelijkheid zou zijn om de Loire over te steken. Daar zouden we dan via de overkant van de Loire weer kunnen terugfietsen richting Gohier-Blaison en vandaar naar de camping bij Montsabert.

Inderdaad bleken 4 mooie kilometers verderop in Les-Ponts-de-Cé een brug te zijn. Wij volgen de weg langs de kerk naar de N160. Wij gaan bij de stoplichten linksaf en fietsen de brug over. De rivier is hier behoorlijkbreed.

Romeinse weg

Eenmaal aan de overkant gaan we linksaf de D132 op richting Juignés-sur-Loire. Een oude haven aan de Loire vanwaar de Anjouwijnen naar onder meer Nederland werden geëxporteerd. Het ligt ook aan de oude Romeinse weg Anjou -Aquitaine. Nu is het vooral een Village Vigneron ofwel een wijndorpje met diverse domeinen waar het goed toeven en proeven is. Omdat wij met de fiets zijn en nog een kilometer of 15 te gaan hebben weerstaan wij de verleiding van een wijnproeverij.

In het dorp kun je op een gegeven moment een smalle weg links in. Aan de rechterhand ligt dan een groot huis op palen, gebouwd om overstromingen te weerstaan. Om fotograferende Nederlandse fietsers te weren hebben de eigenaren blijkbaar een heuse lama aangeschaft. Het beest komt met een noodgang naar het hek gerend terwijl Ruud op het punt stond om zijn camera te pakken. Aangezien wij geen interesse hadden in een lading spuug uit de bek van het dier fietsen wij maar weer verder.

Het weggetje houdt op een gegeven moment op als asfaltpad en wordt een veldweg die overigens goed berijdbaar is. Je fietst hier heerlijk in de schaduw en hebt zicht op de zuidkant van Belle-Île. De Loire is hier bijna 700 meter breed en biedt ook van deze kant een fantastisch schouwspel van beweging op en rond het water. Het is hier heel anders dan aan de overkant waar wij eerder op het zandstrand hebben gezeten. Het pad is hier niet echt op fietsers afgestemd maar het lukt. We hobbelen op ons gemak verder. Je kunt hier trouwens ook fantastisch wandelen len vlak angs de rivier!

Een veldweg langs de Loire Op een gegeven moment kom je op een plek waar je links over een soort dammetje naar de Loire kunt. Hier stroomt deze heel snel. We blijven er even kijken en genieten van de rust en de heerlijke natuur om ons heen.

Als we terug naar het pad gaan zien we pas het bord staan met uitleg waarom de dijk hier ligt en dat je er alleen op magom te wandelen. Wij volgen nu de asfaltweg die hier begint en gaan rechtsaf en fietsen door de uiterwaarden van de rivier. Het is hier vlak en makkelijk fietsen.

Wild

We komen uit in Saint-Sulpice en rijden door de buitenwijk met mooie nieuwe huizen tot we bij de D132 komen die we linksaf oprijden. Op een gegeven moment rijden we honderden meters met links en rechts van ons oude muren van gestapelde leisteen.

Het ziet er prachtig uit en als we er even bij blijven stilstaan zien we hagedissen of salamanders wegschieten in de spleten van de muur. Iets verder passeren we een golfbaan en wordt ook de oorsprong van de muur duidelijk. Er ligt een kasteel achter. De weg gaat glooiend verder en dat houdt in dat we soms een beetje moeten klimmen en vervolgens weer lekker afdalen met de wind in je gezicht. Door de vele bomen langs de weg rijden we regelmatig lekker in de schaduw. Het is prima uit te houden zo.

Een anderhalve kilometer voor Gohier-Blaison stoppen we even om de wandelkaart van de omgeving te kijken. Daar staan namelijk de kleinste gehuchten op. We zien dat we naar de D55 kunnen via Pissot en Le-Petit-Coltillon. Er moet hier wel even geklommen worden want we rijden nu het dal van de Loire uit.

Als we Pissot uitrijden ziet Marian iets bewegen in het hoge gras voor ons. We staan direct doodstil. Het is een ree samen met een jong. De dieren staan ook doodstil. De moeder heft haar kop hoog boven het gras en als ze ons ziet gaat ze er samen met haar jong als een speer vandoor richting de bosrand. Het is een machtig gezicht zo vlak voor onze ogen. Tijd om de camera te pakken is er niet. De dieren schieten snel weg en verdwijnen in de bosrand. Wat een snelheid kunnen ze ontwikkelen, indrukwekkend om te zien. Een kans die wij niet snel meer zullen krijgen.

Montsabert bij Coutures

Iets verder passeren we een boerderij. De weg klimt iets. Marian schakelde iets te laat naar een lichter verzet en is afgestapt. Er loopt een klein hondje om haar heen. Op het moment dat ik ook stop komt het dier naar mij toe gerend en roep voor de lol arrèt! Het beest stopt onmiddellijk en gaat onderdanig op het hete asfalt liggen. Heel schijnheilig kruipt hij steeds dichterbij en weer roep ik arrêt en weer blijft hij liggen.

Het is een komisch gezicht en het herhaalt zich nog een aantal keren. Lachend fietsen we weer verder. Gelukkig was dit maar een klein keffertje dat verder geen kwaad deed. Maar we hebben hebben het ook wel eens meegemaakt dat we door een boerengehuchtje reden waar aan weerszijden van de weg kettinghonden lagen die net niet bij onze fietsen konden komen terwijl wij haastig over het midden van de weg raceten om onze benen veilig te stellen.

Bij Le-Petit-Coltillon steken we de D55 over en gaan linksaf tot we rechts de D128 op kunnen. Deze volgen we tot we tussen de wijngaarden richting Coutures rijden en als we een weg linksaf zien gaan we deze in en dalen af . We zijn op bekend terrein en zien in de verte het Château-de-Montsaber met de camping liggen.

We rijden de "berg" af en komen langs de Manoire de la Callière waar schilder Richard Rak zijn atelier heeft in een troglodiet Een grot met woning waar een behoorlijk verhaal omheen schijnt te hangen, en dat gaan we de nog wel eens eens uitzoeken voor we richting Bretagne vertrekken

Lees hier wat er aan dit verhaal vooraf ging